Voorbeschouwing
Vandaag is het eindelijk zover: Dikke Bollen is terug. Na meer dan een maand afwezigheid (officieel “lichte hinder”, officieus “conditioneel niet in orde”) staat onze volksheld opnieuw aan de aftrap.
En coach Palm? Die twijfelde geen seconde.
Matchritme? Overroepen.
Vorm? Tijdelijk.
Vertrouwen? Onvoorwaardelijk.
Sowieso Basisplaats.
De laatste keer dat we Bollen zagen, kwamen zijn legendarisch te korte pootjes nog centimeters tekort om een voorzet binnen te glijden. Sindsdien is er hard gewerkt. Aan zichzelf. Aan zijn timing. En vooral aan zijn overtuiging dat de bal zich deze keer wél zal aanpassen aan zijn looplijn.
Palm zag het op training meteen: één sprint (relatief begrip), twee diepe zuchten en een afwerking waarbij het net al preventief begon te trillen. Genoeg gezien. “Die zet ik,” moet de coach gedacht hebben. Niet omdat het moet, maar omdat het moet gebeuren.
Vandaag dus opnieuw Dikke Bollen in de punt. De spits die geen meter te veel loopt, maar altijd op de juiste plek staat. De man die verdedigers laat twijfelen, keepers laat zweten en supporters achter de dug-out al op voorhand doet juichen.
Eén ding is zeker: of hij nu scoort, een penalty opeist of gewoon net te laat komt met die iconische glijvlucht — het gesprek van de namiddag zal hij sowieso zijn. Welkom terug, Bollen. Het stadion was te stil zonder u.
Met onze targetspits in een 3–6–1, en met Dikke Bollen die bewees dat fysica ook poëzie kan zijn.
We reisden af naar het gezellige stadion van De Hutte, waar de ontvangst warm was en de verlichting… selectief. Met wat gepuzzel en een paar strategische opofferingen geraakten we aan elf. De thuisploeg kwam tot negen, wat voor coach Palm vooral betekende: tactiek niet veranderen.
Matchverslag
Coach Palm wees Frank aan met de woorden: “Ofwel offer je je op, ofwel… nee wacht, eigenlijk heb je geen keuze.”
Frank dus naar de tegenpartij. En omdat Palm koppig vasthoudt aan minstens één onwrikbare levensregel — “tactiek primeert, altijd” — werd dat netjes een 3-5-1.
Niels behield zijn plek tussen de palen (“lichtgevoelig, maar betrouwbare reflexen”), Timmy werd de centrale commandant achterin, en Jens en Jochem kregen als opdracht “de vleugels lam leggen”. Centraal mocht Michiel de lijntjes uittekenen, met een rondzwervende Palm die deed denken aan een losgeslagen satelliet. Toon kreeg links het asfalt, Harry rechts de snelweg. En dan onze tenoren: Jochen in de schaduwpositie achter — jawel — Dikke Bollen, die na twee maanden afwezigheid eindelijk terug het veld op mocht. Sommige supporters lieten zelfs verstaan dat ze speciaal voor zijn warming-up waren gekomen.
Klaar? Klaar.
________________________________________
Eerste helft – De Bollen-loterij slaat meteen aan We begonnen scherp en pakten de bal vast alsof die van ons was (want dat wás hij ook). Jochen brak als eerste door op rechts en vond Dikke Bollen centraal, die zichzelf met chirurgische traagte had vrijgewandeld. Eén mislukte controle later rolde de bal pardoes binnen: 0-1.
Bollen na de match:
“Eerlijk? Ja, ik mikte daar. Soms moet ge uw lichaam gebruiken als afleidingsmanoeuvre.”
En dan onze natuurlijke valkuil: nonchalance. Palm laat zich te makkelijk aftroeven, Timmy poetst het gevaar eerst vakkundig weg en kiest dan voor de voetballende oplossing richting Palm. Alleen… mislukte de controle en mocht de benjamin van De Hutte uithalen vanaf zestien. Schot vrij centraal, maar Niels had last van de lampen. 1–1.
Niels (verontwaardigd): “Die lichten flikkeren precies alleen als er op mij geschoten wordt. Da’s sabotage.”
We rechtten de rug. Jochen sneed opnieuw door de zestien, Dikke Bollen stond nog aan de middencirkel na de aftrap, dus bediende hij Toon: 1–2.
Niet veel later werd Michiel net voor de backlijn neergehaald. Hij legde zelf aan, krulde de vrije trap heerlijk langs de muur in de winkelhaak: 1–3.
Palm (tegen de bank): “Zet iemand een lijstje op: ‘mooiste vrijetrappen van het seizoen’, merci.”
Op dat moment speelden we combinaties waar je warm van wordt. Een speler van De Hutte verzuchtte hoorbaar:
Tegenstander (buiten adem): “Amai mannen… waar hebben die precies gespeeld? ’t Is precies FC Barcelona, jong!”
Waarop zijn ploegmaat bromde: “Ja, maar dan met dikkere spitsen.”
Bollen (kalm): “Dat is mijn invloed. Niet tiki-taka, maar tiki-toki.”
En het ging verder: Jochen tot aan de achterlijn, legt af op Palm, die een gat in de lucht trapt. Dikke Bollen komt aangesloft en tikt binnen: 1–4.
Palm (zonder blikken of blozen): “Dat was de bedoeling, hé. Laten we dat zo afspreken.”
De machine denderde: Michiel stuurde Toon door het straatje—1–5.
Daarna een fase als in de kermis: schoten van Dikke Bollen, Jochen, Toon en Palm ketsten alle kanten uit tot Harry eindelijk de flipperkast stillegde: 1–6.
En vlak voor rust, de scène die in elk clubcafé wordt nagespeeld: Dikke Bollen wordt diep gestuurd, zeven overstappen, kiest links van de keeper… raakt hem verkeerd… en de bal gaat rechts toch binnen. 1–7.
Bollen: “Ik channel mijn innerlijke Dikke Ronaldo, maar mijn voeten stemmen op eigen partij.”
________________________________________
Rust – Cloakroom Conclave
Palm, Toon en Timmy trokken zich even terug voor “besprekingen”.
Getuigenissen verschillen.
Er zou eventueel geproefd zijn.
Niets is bevestigd.
Feit is: niemand zag hen panikeren.
________________________________________
Tweede helft – Controle, combinaties en een lichtgevoelige keeper Na de pauze speelden we controlevoetbal. Achterin rustig—ook omdat Niels liever geen experimenten deed met die lampen. Kansen bleven komen, afwerking bleef… selectief.
Tot Jochen diep gestuurd werd en eindelijk zijn verdiende doelpunt meepikte: 1–8.
We bleven de wedstrijd controleren met vlot combinatievoetbal, tot Timmy besloot om — tegen alle anatomische logica in — vanuit de laatste linie door te schuiven. De tegenstanders weken uiteen alsof er een schip door wou, en Toon dook perfect in het ontstane kanaal.
Met een schitterende steekpass in de loop zette Timmy hem alleen voor de keeper. Toon nam prima mee, keek, berekende… en net op dat moment leek een revoltige grasspriet te beslissen dat het genoeg was voor vandaag. De bal sprong van zijn voet, de keeper kon ontzetten, en Toon bleef achter met het gevoel dat zelfs de natuur tegen hem samenspande.
Bank lacht.
Palm noteert: “dat veld is tegen ons.”
Die misser bracht een tikkeltje nonchalance in de ploeg. We bleven wel domineren, maar de scherpte zakte even weg. Daardoor moest Niels nog één keer indrukwekkend plat gaan — zijn enige echte redding van de tweede helft. Voor de rest had hij het moeten doen met terugspeelballen, afzwaaiers en ballen die hij vooral achter zijn doel moest opvissen.
Na een periode van gecontroleerde dominantie kreeg Niels eindelijk nog eens een bal waar hij wél iets mee kon. Hij legde hem netjes breed naar Timmy, die besloot dat het tijd was om zichzelf nog eens in de spotlights te zetten.
Hij trok met de bal centraal op, eerst rustig, dan iets minder rustig, en plots — alsof iemand een verborgen turbo activeerde — sneed hij dwars door de volledige tegenstand, die eruitzag alsof ze nog aan het bufferen waren.
Oog in oog met de keeper wilde Timmy eerst nog die laatste hindernis uitschakelen, maar de inspanning begon zijn tol te eisen: zijn zichtveld werd kleiner, zijn adem korter, en de wereld begon lichtjes te kantelen. Daardoor moest hij noodgedwongen een paar meter uitwijken, maar dat gaf Dikke Bollen precies genoeg tijd om aan te sluiten in zijn kenmerkende stijl: niet snel, maar wel onafwendbaar.
Timmy legde breed met de finesse van een chirurg op koffie, en Bollen werkte af zoals alleen hij dat kan: overtuigend, gecontroleerd, en met de uitstraling van iemand die net een natuurwet herschrijft. Zijn vierde van de avond: pure vertrouwenstroef.
Timmy (eerlijk): “Na die rush zag ik zwart. Ik denk dat ik even hologram was.”
Bollen (knikkend): “Als Timmy hem aan mij geeft, is het vertrouwen officieel.”
Even later liet Bollen Lukaku-gewijs een voorzet bewust door zijn benen om Jens te gunnen… maar die kampte met een gekneusde kleine teen en miste. Harry kreeg de rebound niet voorbij de keeper.
Geen nood: Dikke Bollen recupereerde nét buiten de zestien, schakelde een verdediger uit en poeierde de 1–10 eindstand tegen de netten.
________________________________________
Eindsignaal – Statistieken zijn perceptie Dikke Bollen sluit af met vijf goals (waarvan minstens twee op pure existentiële overtuiging), één gulle dummy en een wagonlading charisma. Jochen met slalom en rendement, Michiel met de potloodstreep en een prent-waardige vrijtrap, Toon trefzeker, Harry ontlading, Palm overal en nergens (maar toch beslissend aanwezig), Timmy als metronoom én breekijzer, Jens dapper op halve tenen, Jochem met dichtgeplakte flanken, Niels heldhaftig in de strijd met het lichtnet, en Frank de stille evenwichtsbewaarder van de 3–6–1.
Coach Palm (tevreden droog):
“We hebben heel even Barça gespeeld, maar dan met menselijke accenten.”
Bollen (slotwoord):
“Mensen zeggen dat ik lui ben. Ik noem het energiebeheer. Nu hopen dat ik geen transferitis krijg.”
Tegenstander (met knipoog):
“Volgende keer doen we het licht uit bij hun spits. Al denk ik dat hij zelfs in het donker scoort.”
Eindevaluatie – VRCP overtuigend, Bollen historisch VRCP speelde één van zijn meest dominante wedstrijden van het jaar.
• Dikke Bollen met vijf doelpunten
• Jochen bepalend als spelmaker
• Michiel met een kunstige vrije trap
• Toon en Harry trefzeker
• Timmy omnipresent én met een assist van vertrouwen • Jens en Jochem solide • Niels verstandig in oorlog met het licht • Frank loyaal als noodverdediger bij de thuisploeg Tegenstander (met een knipoog bij het einde):
“Volgende keer zetten we twintig man rond die spits van jullie. Anders stopt hij niet.”
Dikke Bollen (eindwoord):
“Statistieken zijn perceptie. Maar vijf is vijf.”
Groetjes
Timmy GPT
Veteranen Racing peer 